Oekraïne Beregowo

Hoe het ons vergaat, nadat we alweer een half jaar terug zijn in Nederland! We voelen ons weer helemaal thuis in eigen land. Door onze tijd in Oekraïne kijken we wel anders naar het leven.
We kunnen nu door eigen ervaring bevestigen dat we gezegend zijn als inwoners van de zorgstaat Nederland, waar corruptie en armoede geen alledaagse gang van zaken is. Dit leven went sneller dan het dagelijkse leven in Beregowo!
Ook zijn we dankbaar dat ons gezin uitgebreid is met de geboorte van onze zoon Cas (14-01-2012).
Rik gaat inmiddels naar de peuterspeelzaal en hoopt eind van het jaar naar school te gaan. Hanneke hoopt binnenkort weer te gaan werken in de gehandicapten zorg. En Erik is 3 dagen werkzaam als installatiemonteur en 2 dagen als diaconaal medewerker in Rotterdam (voor meer informatie kijk op www.wijkgebouwdebron.nl).

Het €300,- project is na ons vertrek overgedragen aan Sanyi Debreceni (Oekraïner die samen met zijn vrouw en drie kinderen in Beregowo woont). Hij heeft al meerdere gezinnen voorzien van praktische hulp in huis. Ook heeft hij samen met de zigeuners het gemeenschapshuis op het kamp afgebouwd. Hierin is hij begonnen met bijles voor kinderen en volwassenen, kinderclub en Bijbelse lessen. Er zijn in de afgelopen koude winter (-33 graden!) extra voedselpakketten uitgedeeld op het kamp. Daarom hebben ze nu extra geïnvesteerd in diverse groenten, zaden en aardappelen om het land mee te verbouwen. Laten we bidden en hopen op een goede oogst!
De verbouwing van het huis voor Ruslan verloopt spoedig. Dit had nogal wat voeten in aarde wegens vergunning aanvraag van gas en water. Om corruptie te omzeilen moet je een lange adem hebben!
We hopen dat de verbouwing van het huis dit jaar af komt. Erik hoopt de eerste week van juni op bezoek te gaan in Beregowo. Hij zal achteraf verslag uitbrengen van zijn bevindingen van de uitgevoerde werkzaamheden.

In het ziekenhuis zijn nog steeds drie Nederlandse medewerkers en Eva (Oekraïense medewerker) aan het werk. Verder zijn hierin weinig veranderingen, maar gelukkig gaat het werk nog door! Hier een stukje van de weblog van Arlien (één van de Nederlandse medewerkers):
“……we komen de zaal van de kinderen binnen. En eindelijk is er iets gebeurt wat wij al heel lang erg graag wilden, we hebben onze box weer terug! Het meisje dat in de box lag is eindelijk verhuisd naar een gewoon bedje! Super! Dan kunnen er weer meer kinderen spelen in de box. Op deze dag volgt nog een grote zegening. We zien dat er een vader en moeder de afdeling opkomen. Normaal gesproken mogen de ouders echt niet op de afdeling komen. Ze kunnen hun kindje bekijken via een klein raampje. Maar nu komen ze de afdeling op en krijgen ze allebei een heel mooi, klein poppetje in hun armen. Ze mogen hun eigen zoon en dochter vasthouden…..”

Na een goede terugreis zijn we 9 oktober aangekomen in Nederland. De nacht voor ons vertrek kregen we een telefoontje dat Erik z’n moeder was overleden. Erik is die week ervoor een weekend in Nederland geweest en heeft zo gelukkig wel heel bewust afscheid van haar kunnen nemen.
Eenmaal in Nederland kwam er een hoop op ons af. God gaf (en geeft) ons echter kracht en rust in deze moeilijke periode en met alle hulp die we hebben gekregen hebben we het gered. Ongelofelijk hoeveel mensen er ook nu weer voor ons klaar stonden! Dat zullen we nooit vergeten en is hartverwarmend. De eerste twee weken hebben we bij de ouders van Hanneke ingewoond, maar nu wonen we inmiddels aan de kerkweg (143) in Lekkerkerk. Ook hebben er al verschillende gesprekken plaatsgevonden en zo kunnen we u ook melden dat Erik voorlopig voor drie dagen per week zijn oude werk als installatiemonteur weer zal oppakken bij Nobel. De andere twee dagen zal hij vrijwilligerswerk gaan doen bij ‘De Bron’. Dit gebouw bevind zich in de wijk Rubroek in Rotterdam. Hier vanuit word missionair en diaconaal werk verleend aan de bewoners van deze wijk die daar behoefte aan hebben. Hoe Erik hier zijn bijdrage aan gaat leveren staat nog niet vast, we vertrouwen erop dat dit goed komt. Op wat voor manier dan ook! Dit is opnieuw mogelijk door persoonlijke sponsoring. Wat voorziet God toch wonderlijk!
Hanneke zal voorlopig haar tijd vooral besteden aan ons gezin en de komst van de baby.

In Oekraïne gaan de werkzaamheden door. Vind u het leuk om zo af en toe het ziekenhuiswerk nog te volgen? Twee nieuwe medewerkers houden een weblog bij, kijk op www.veraliedejongh.blogspot.com of www.arlienvanderlaan.waarbenjij.nu.

De werkzaamheden van Erik zijn ook goed overgedragen naar Sanyi. Hij zal eerst het gemeenschapshuis op het zigeunerkamp afmaken. Zodat hij daar in de winterperiode vanuit kan gaan werken. Ook zal hij de verbouwing van het huis wat we voor Ruslan hebben gekocht op zich nemen (hierover volgt in een later bericht meer informatie). Daarnaast zal hij de laatste €300.- projecten, zolang het sponsorgeld het toelaat, op zich nemen. Al met al heeft hij voorlopig genoeg te doen!

Drie weken eerder dan gepland zijn we begonnen met het afronden van ons werk en afscheid nemen van alles en iedereen hier in Beregowo. Na en lang ziekbed is de laatste levensfase van onze lieve moeder (van Erik) aangebroken. Het is te kort om heen en weer te gaan reizen dus hebben we deze week besloten eerder dan gepland terug te keren naar Nederland. De afgelopen dagen hebben we een hoop dingen kunnen regelen en al afscheid genomen van verschillende mensen en ons werk. Natuurlijk kunnen we niet alles meer doen wat we wilden, maar wel het belangrijkste. Het is niet ideaal maar we laten het goed achter, een belangrijk punt voor ons na een jaar van hard werken.
Inmiddels heeft Ruslan de sleutel in handen van zijn huis, dus daar kan aan gewerkt gaan worden. En ook de laatste projecten van Erik zijn overgedragen. De opvolger voor in het ziekenhuis is ook deze week aangekomen en Hanneke heeft al veel met haar kunnen doorspreken. Het is nu aan Eva om haar in te werken maar we hebben er het volste vertrouwen in dat dat goed zal komen.
Dit weekend zullen we met de auto richting Nederland komen en tijdelijk bij onze (schoon)ouders verblijven, tot onze woning aan de kerkweg in Lekkerkerk bewoonbaar is.
Wellicht zullen hier in Oekraïne nog wat ontwikkelingen plaatsvinden wat betreft ons werk, daarom zullen we in de aankomende tijd zo af en toe nog een stukje op de website plaatsen. Het boek gaat wat dat betreft nog niet dicht.

Prinsjesdag is geweest, de financiële vooruitzichten van Nederland zijn bekend gemaakt en die zien er niet goed uit. Natuurlijk is het niet leuk om zulke vooruitzichten te horen. Wie wil nu niet dat z’n land er financieel goed voor staat. Hoe zal de troonrede hier in Oekraïne klinken als het Prinsjesdag zal zijn? Financieel zal het toch niet veel slechter kunnen worden, zal je denken?

Dat je hier op jezelf gaat wonen als je getrouwd bent is meer uitzondering dan regel. Je trekt bij je (schoon)ouders in. Als je geluk hebt heb je een eigen slaap-/woonkamer. Een auto (lees Lada) kopen is voor de meeste ook niet weggelegd. Een jong stel die we kennen vanuit de zending, staan er voor hier niet eens zo slecht voor. Ze wonen bij hun ouders in maar beschikken over een eigen woongedeelte. Ze hebben beiden een redelijke betaalde baan (hij zelfs twee) en kunnen in principe kopen wat ze echt nodig hebben. Ze hebben een wasmachine en dus stromend water in huis, gaskacheltjes en zelfs een internet aansluiting. Ze konden zelfs uit eten gaan toen ze een jaar getrouwd waren. Ze hadden een berekening gemaakt om voor een auto te sparen, maar na een jaar bleek het toch wel een onhaalbaar doel te zijn en hebben ze een fiets gekocht zodat ze toch wat mobieler zijn. Zij vertelde pas, dat ze het financieel best redden mede doordat haar ouders zo’n grote tuin hebben waarin ze veel zelf verbouwen. Ze heeft het hele jaar bijna geen groente, fruit en vlees hoeven kopen. Ze roken en drinken niet en gaan verantwoord met hun geld om. En dan praten we over een doorsnee gezin. Het kan veel slechter, om het over de zigeuners nog maar niet te hebben…

Ook wij hopen dat Europa niet in veel zwaarder weer komt zodat er nog genoeg overblijft om te delen met onze medemens!

Kinderen komen en gaan in het ziekenhuis.
De meeste kinderen komen als pasgeboren baby’s binnen. Soms vertrekken ze al snel weer naar huis of een ander ziekenhuis. De meeste blijven echter in het ziekenhuis tot ze 1 jaar oud zijn. Dan gaan ze meestal terug naar huis. Bijna alle kinderen liggen in het ziekenhuis omdat de thuissituatie erg slecht is. Denk aan armoede of drankmisbruik. De staat is verantwoordelijk voor kinderen tot 1 jaar. Zijn ze één, dan is de zorg verder weer voor de ouders. Op de dag van hun verjaardag gaan ze dan weer naar de ouders terug, waar de thuissituatie vaak nog hetzelfde is.

Er zijn ook kinderen die worden afgestaan door hun ouders en na een jaar naar het kindertehuis gaan.
Zo ook Walerie. Een jongetje van 1,5 jaar oud. Als pasgeboren baby’tje kwam hij in het ziekenhuis, hij lag er dus al toen ik kwam. Een paar maanden oud was hij toen. Het was het zorgkindje van mijn collega Danielle maar al snel deelden we die zorg. En tot vorige week is hij ‘mijn’ kindje gebleven. Een ondernemend kereltje dat al vanaf zijn geboorte vecht voor zijn bestaan. Dat was niet altijd makkelijk voor hem. Volledig over z’n toeren kon hij zijn als hij iets wilde en hij het maar niet kreeg. Waar de meeste kinderen zich erbij neerleggen als op hun huilen geen gehoor word gegeven, deed Walerie dat niet. De laatste tijd begon hij steeds harder met zijn hoofd tegen de spijlen van z’n bedje te bonken als hij eruit wilde, vreselijk om te zien. Vorige week was het zover en werd hij naar het kindertehuis gebracht. Gezien zijn toekomst hoop ik wel dat hij een vechtertje zal blijven, hij zal het nodig hebben. Maar boven alles heeft hij God nodig, ik hoop dat hij ooit zal beseffen dat er Iemand is die onvoorwaardelijk van hem houd. Ik ben er i.i.g. dankbaar voor dat ik dit mannetje een klein beetje liefde heb mogen meegeven en laten voelen. En dat ik zo af en toe gehoor kon geven aan wat hij wilde, met hem kon spelen en hem mocht leren lopen.
Dag dag lieve Walerie ik zal je missen!

Hanneke

Op het zigeunerkamp verloopt de bouw van het gemeenschapshuis voorspoedig. Nadat we met de werkvakantie op 26 juli gestart zijn met het metselen van de buitenmuren is er veel gebeurd.
Op maandag 1 augustus stonden Sanyi, Ruslan en ik er weer alleen voor. Dat was een stille en regenachtige dag, maar gelukkig heeft het daarna overdag niet meer geregend tot nu toe!
Het was voor ons een warme zomermaand waarin we een hoop konden doen, al was het wel belangrijk dat we het hoofd koel hielden. De temperatuur liep namelijk op tot 36 graden en dat is warm vol in de zon!
We proberen de bouw van het huis zo goedkoop mogelijk te houden. Zo word er als het eventueel mogelijk is met 2de hands bouwmaterialen gewerkt (kozijnen, deuren en dakpannen). Dit kost Sanyi soms wel meer tijd, maar als we daar op kunnen bezuinigen verdient dat zich weer terug, hij werkt tenslotte op vrijwillige basis! Ondertussen is het dak bijna af en kunnen we binnen aan de gang. Met het oog op de naderende herfst zijn we dankbaar dat het bijna wind en waterdicht is. Ook al word het hier meestal niet zo herfstachtig als in Nederland.
Ik hoop Sanyi nog twee maanden te kunnen helpen met de werkzaamheden binnen (stuccen, plafonds, electra werk, betonvloeren en de afwerking). Dan kan hij voor de winter beginnen met het onderwijs programma voor de ouderen, evangeliseren en ook zal er gestart worden met een handel in paardenkarren. Deze karren zullen gemaakt worden in de werkplaats van het gemeenschapshuis (zie de derde foto, het rechter gedeelte van het gebouw).
Al met al zal het gebouw een echt centrum worden waar vanuit veel activiteiten zullen plaatsvinden. Wij hopen dan ook dat dit de zigeuners voor de toekomst meer hoop bied en we bidden dan ook dat God Zijn Zegen hierover wil geven.

Erik

Al vaak was mij opgevallen dat er vlak naast de poort van ons huis een man op een rotsblok zat.
Op zich niet zo bijzonder hij zit daar vaak na het middaguur en dan zit je daar heerlijk in de schaduw.
Ik schat de man zijn leeftijd op ongeveer 65 jaar. Al is dat hier altijd lastig in te schatten, soms zijn mensen jonger dan je denkt het leven hier maakt mensen sneller oud. Op een dag kwam hij naar me toe lopen toen ik met de auto thuis kwam. Hij vroeg of ik 5 Grivnia voor hem had. Op zich praat je dan over 50 eurocent, geen schokkend bedrag, ik vroeg hem waar hij het voor nodig had. Gelijk ging zijn broekspijp omhoog en keek ik in een gapende wond (beter niet verder te beschrijven) hij wilde hier zalf voor kopen. Hij was niet opdringerig dus ik gaf hem waar hij om vroeg ook al is het bij mij voor de deur. Ondertussen zei Hanneke dat hij van zijn gekregen geld vast geen medicijnen maar drank zal gaan kopen, zoals de meeste bedelaars op straat. Ik heb hem het voordeel van de twijfel maar gegeven. Vorige week echter kwam hij weer naar me toe en had hij een leeg medicijn doosje in zijn handen. Dit was blijkbaar de zalf waar het om ging, samen met hem ben ik naar de apotheek gereden en heb daar voor omgerekend €1,50 zalf gekocht. Hij blij (vooral de autorit was al een belevenis) en ik had hier ook een beter gevoel bij, die zalf kan die tenslotte niet opdrinken!

Hoe de man in kwestie heet weet ik niet maar ik heb hem Lazarus genoemd (naar de gelijkenis in de Bijbel ‘de rijke man en de bedelaar Lazarus’). Steeds moest ik bij het zien van deze man aan de wijze les uit de bijbel denken. Deze Lazarus bedelde ook en zat onder de zweren net als ‘mijn’ Lazarus. Ook hij had de hulp van de rijke man nodig. Ben ik niet die rijke man? Het is zo makkelijk om de bedelaars te negeren en te zeggen zolang je geeft blijven ze afhankelijk. En hier zit ook zeker een kern van waarheid in. Maar toch mogen wij niet oordelen over hoe sommige mensen bedelaar zijn geworden zonder ze een kans te geven. Misschien kent u, jij die dit leest ook wel een ‘Lazarus’ ,die zit waarschijnlijk niet naast de voordeur, maar misschien staat die wel bij de plaatselijke supermarkt of altijd bij diezelfde bushalte. Als je dan voor de zoveelste keer voorbij die persoon loopt en er knaagt iets diep van binnen, geef hem dan ook een keer een kans of maak een praatje.
Wie weet kunnen we deze Lazarussen nog een vleugje vreugde of hoop geven!

Erik

p.s. zie de pagina van Rik voor zijn laatste belevenissen.

Over het ziekenhuis werk kan ik zo onderhand een boek schrijven.
Eerst was de sfeer in het ziekenhuis niet zo goed en mochten we niet meer voor de allerkleinste zorgen. Ineens was deze nieuwe regel weer verdwenen en konden we er wel weer onze hulp bieden. En toen ineens kwam Sanyi (onze projectleider) met het bericht dat Eva niet langer welkom was in het ziekenhuis…

Er spelen al wat langer problemen met één van de dokters van de afdeling. En deze arts wilden Eva niet langer op de afdeling zien. Duidelijk over de oorzaak hiervan was ze niet. Wat wij als team al wel langer aanvoelden is dat sommige medewerkers op de afdeling, waaronder ook deze dokter, Eva als bedreiging zien. Eva hoort en ziet teveel, en komt te dicht bij sommige zusters. De taalbarrière valt weg en ja dan bereik je vaak veel meer. Zoals de fijne geloofsgesprekken en de gebeden die ze samen met sommige zusters had. Wat de drijfveer van deze dokter ook is om Eva weg te krijgen, wij hadden een probleem of nog erger de kinderen hadden een probleem. Ik kon niet anders dan me ook terugtrekken om zo als team sterk te staan. Hoe pijnlijk het ook was dat we nu helemaal niet meer voor de kinderen konden zorgen. Opnieuw zijn er veel gesprekken geweest met verschillende mensen van het ziekenhuis. En is er vanuit verschillende hoeken gebeden voor de kinderen en de doorstart van het project. Uiteindelijk heeft na twee weken de regioarts de knoop doorgehakt en de dokter geen keus meer gelaten, Eva mocht weer terugkomen.

Wat een gebedsverhoring en enorme opluchting! Na twee weken konden we weer naar de kinderen toe. De schade bij de grote kinderen viel mee, één van de kinderen zetten zelfs zijn eerste stapjes toen we hem uit z’n bedje haalden. En ze genoten duidelijk weer van de aandacht en het speelgoed op hun heen. Maar op de kleine zaal waar veel baby’tjes leggen waren de sporen van weinig tot geen verzorging, liefde en aandacht duidelijk te zien. Open billen, vieze lijfjes, heel veel berg op de hoofdjes, en veel starende kinderen met een verkeerde houding. Maar we kunnen er weer voor gaan en dat zullen we ook zeker doen. Het zal niet de laatste tegenslag zijn en we zijn er nog lang niet. Maar zolang God het wil zullen we er voor deze kinderen zijn en voor ze vechten!